de   futurist

Je gids uit de toekomst

  • Facebook - White Circle
  • Twitter - White Circle
  • Instagram - White Circle

Power Rangers: So Bad it’s Bad

In Saban’s Power Rangers worden vijf buitenbeentjes door het lot samengebracht om de aarde van de totale vernietiging te sparen. Rita Repulsa, een kwaadaardige ex-Ranger, is teruggekeerd om een machtig kristal dat op de aarde verstopt ligt te stelen. Om haar tegen te houden moeten de toekomstige Rangers nader tot elkaar komen, want alleen zo krijgen ze de krachten waarmee ze Rita kunnen verslaan.

 

 

 

 

Het is zaterdagochtend. Ik ben vier en zit voor de tv. We zijn een weekendje bij oma en mijn moeder zit naast me, want ik mag niet alleen Power Rangers kijken. Ik doe stoer alsof ze er niet is. In deze afleveringen zitten de Power Rangers gevangen op een mysterieus eiland, en de groene Power Ranger Tommy (naar wie ik later mijn hamster zou vernoemen) is de enige van het team die niet is verslagen door een doodeng tentakelmonster. De aflevering is opeens afgelopen. Ik heb nog nooit van een two parter gehoord en dit rampzalige einde uit het niets komt snoeihard binnen. Ik moet hartverscheurend huilen en vraag door snot en tranen heen: “Mama, de Power Rangers zijn toch niet dood?” “Nee joh”, zegt mama, “volgende week zijn ze er gewoon weer”.

 

            En mama had gelijk, want na deze nog steeds hele levendige eerste herinnering aan de Power Rangers, maakte productiemaatschappij Saban Entertainment meer dan achthonderd afleveringen bij. In 2017 is er zelfs een nieuwe serie van start gegaan: Power Rangers Ninja Steel. Dat de originele Mighty Morphin’ Power Rangers een soort patentengrap van geknipte actiescènes uit een opgekochte Japanse serie en bijgeschoten Amerikaanse dramascènes was, wist ik als vierjarige nog niet.

 

 

 

            Nu, veertien jaar later, keek ik de reboot, en ondanks de 105 miljoen euro die Temple Hill Entertainment in de film stak, is het niet dieper geworden dan de aflevering die me toentertijd zo deed huilen. Maar meer dan een flinterdun verhaaltje verwacht je ook niet als je naar de Power Rangers gaat, toch? De CGI is best gelikt, de pakjes zijn mooi en de gigantische MegaZord vechtrobot ziet er gewoon retevet uit. Ook de filmsets zijn prachtig; je waant je bij vlagen echt in het slaperige Amerikaanse dorpje Angel Grove en vooral het ruimteschip van hulprobot Alpha 5 en Rangerbaas Zordon zou niet misstaan in Alien: Covenant. Toch pretendeert de film meer te zijn dan het is, waardoor de volgende vraag na 124 minuten naar boven komt borrelen: was er met die 105 miljoen dan echt geen geld voor een beetje scriptschrijver?

 

            Het plot zal alvast geen Oscars winnen, maar ook de dialogen komen helaas niet helemaal goed uit de verf. Dit komt omdat de film van alles tegelijk probeert te zijn. Is Saban’s Power Rangers nu een actiecomedy, een tienerdrama, of een 'gritty' reboot? De film weet het zelf ook niet zo goed. Daarnaast begint het daadwerkelijke actiegedeelte pas helemaal aan het slot, waardoor er een pijnlijke tonale dissonantie ontstaat.

 

            De overdaad aan grappen komt geforceerd over en ze vallen ook nog continu op het verkeerde moment. De blauwe Power Ranger, een personage dat te pas en te onpas roept dat hij autistisch is, lijkt speciaal in het leven geroepen om deze tenenkrommende grappen te maken. Overigens kunnen de rest van de Rangers, twintigers die tieners spelen, ook niet erg veel met het gedeelte van het script dat wel serieuze drama uitdraagt; ze blinken stuk voor stuk niet uit, maar maken er daarentegen ook absoluut geen potje van. De nieuwkomers in het vak maakten ervan wat ervan gemaakt kon worden.

 

 

 

            Gelukkig zitten er ook een paar oude rotten in Saban’s Power Rangers: Bryan Cranston, Elizabeth Banks en Bill Hader. Waarvan helaas alleen Hader het er goed vanaf brengt. En dat is voornamelijk omdat hij een antropomorfische robot inspreekt. Bryan Cranston oppert gedurende de film maar een handjevol ongeïnspireerde zinnen, waardoor hij geen tijd heeft om indruk te maken bij de kijker. Zijn rol in de introductiescène is echter wel memorabel, en daar scoort de voormalig Breaking Bad-acteur punten mee!

 

            Ten slotte gooit Banks alle remmen los bij haar vertolking van de kwaadaardige heks Rita Repulsa. De gesmolten kaas druipt er vanaf, wat een hilarisch tafereel veroorzaakt. Maar omdat de rest van de film net teveel serieus poogt te zijn, botst Elizabeth Banks' acteerprestatie zozeer met de rest van de film dat het in eerste instantie lijkt alsof Rita net een kleine, maar ingrijpende TIA heeft gehad. Hierdoor wordt de Big Bad van het verhaal al snel een Big Stupid, wat de spanning niet ten goede komt. Wat een zeer geslaagd staaltje overacting had moeten zijn, nodigt nu vooral plaatsvervangende schaamte uit.

 

            En dat is uiteindelijk vooral wat ik heb meegenomen uit Saban’s Power Rangers: plaatsvervangende schaamte. De cringe wordt naarmate de film op zijn einde loopt steeds sterker, wat pijnlijk, maar eigenlijk ook hartstikke leuk is; het laatste halfuur is net zo slecht als de gemiddelde aflevering van Mighty Morphin’ Power Rangers, en dat is precies waar ik voor kwam. Wat dat betreft heeft Saban’s Power Rangers de geest van het bronmateriaal perfect te pakken!

 

 

So Bad it’s Bad (en dus een bijzonder leuke ervaring voor diegene die als klein jongetje of meisje helemaal into de Power Rangers was)

 

 

Regisseur

Dean Israelite

 

Schrijvers

John Gatins, Matt Sazama, Burk Sharpless, Michele Mulroney, Kieran Mulroney, Haim Saban & Shuki Levy

 

Cast

Dacre Montgomery, Naomi Scott, RJ Cyler, Bryan Cranston, Elizabeth Banks & Bill Hader

 

 

 

 

 

 

Please reload

Please reload