de   futurist

Je gids uit de toekomst

  • Facebook - White Circle
  • Twitter - White Circle
  • Instagram - White Circle

Ghost in the Shell: Deep shit voor dummies

Allereerst: Ghost in the Shell is visueel een meesterwerk. Dat zal fans van de originele anime bekoren: het hypertechnologische toekomstbeeld dat Mamoru Oshii in 1995 schetste met zijn animatiefilm, wekt regisseur Rupert Sanders op wonderlijke wijze tot leven. Het is Gotham meets Tokio: donkergrijze megaflats en druilerige steegjes worden fel verlicht met neonletters en holografische advertenties. De openingsscène – de 'geboorte' van hoofdpersonage Major's synthetische lichaam – is een spectaculair CGI-kunstwerk met intense, hypnotiserende soundtrack. Allemaal prachtig, tot de personages beginnen te praten en het duidelijk wordt: Ghost in the Shell is een vreselijk domme film. 

 

 

Waar fans van het origineel niet zo blij mee zijn, is het gezicht van de vrouw die tussen het blinkende neon en alle special effects-spektakel het verhaal moet voorttrekken. Scarlett Johansson. Het is inmiddels de zoveelste keer dat een personage met een niet-witte achtergrond in de Hollywoodversie gespeeld wordt door iemand met de kleur van Gamma stucpasta. De controverse die dit met zich meebrengt doet weinig goeds: in zijn premièreweekend verdiende de film in Amerika minder dan Boss Baby, een animatiefilm waarin Alec Baldwin de stem vertolkt van een baby met een stropdas om. 

 

Goed, verkoopcijfers zeggen niet alles, en als ScarJo een fantastische film had afgeleverd was die kritiek over whitewashing ook wel weer over gewaaid (zoals het in Hollywood wel vaker gebeurt met kritische noten bij zogenaamd belangrijke figuren). Maar helaas is de nieuwe Ghost in the Shell precies alles wat een Hollywood remake niet moet zijn: gladder, platter, en inhoudsloos ten opzichte van het origineel. 

 

 

Het concept van de film – een menselijk brein in een synthetisch lichaam – roept nogal wat existentiële vragen op. Wat is een mens? Bestaat er zoiets als een ziel? Ontwikkelen we ooit robots met een zelfbewustzijn, en moeten we die dan rechten geven? Als ik me morgen voor 90% laat verbouwen bij de plastisch chirurg, mag ik dan nog gewoon seks hebben terwijl het grootste deel van mijn lichaam nog onder de 18 is?  

 

In de toekomst van Ghost in the Shell zijn technologische lichaamsaanpassingen net zo normaal als smartphones in onze wereld. 'Ik ben blij dat ik geen rare implantaten heb,' verkondigt iemand. 'Ik ben tenminste 100% mens!' Major ScarJo kijkt norsig, waaruit we mogen afleiden dat zij zich wel eens afvraagt hoeveel procent mens ze zelf nog is. Deep shit voor dummies.

 

Verder dan dit gaat haar existentiële crisis niet, want even later moet er een schurk worden verslagen. Dan wordt ook meteen alle pretentie van diepgang uit het raam geflikkerd, en eigenlijk wordt de film daar bijna beter op. Maar tot het bittere einde bestaat Ghost in the Shell uit lege clichés aan elkaar geflanst met een plot als een afgelikte boterham. 'Wij zijn hetzelfde, jij en ik...' zegt de slechterik voor de honderdduizendste keer tegen de held. 'Helemaal niet, want jij hebt onschuldige mensen vermoord!' klinkt de stem van Scarlett Johansson, tegelijk met ongeveer 78% van de films op IMDB. 

 

 

Die thema's existentiëlekomen voorbij op een manier die zelfs Bert en Ernie infantiel zouden vinden. Een voorbeeld uit de eerste 15 minuten: inwisselbare wetenschapper Dr. Ouelet (Juliette Binoche) en Evil Corporate CEO-karikatuur Cutter (Peter Ferdinando) observeren achter glas de bewusteloze Major (Scarlett). 'Ze is een mens! Je moet haar niet zien als machine!' zegt Ouelet. 'Ik zie haar niet als machine, ik zie haar als wapen! Het wapen dat mijn bedrijf gaat redden!' antwoordt Corporate Fascist Cutter. Voila, de kern van het plot is uitgelegd. Even later staat Ouelet naast haar creatie, die op dat moment wakker wordt. 'Waarom kan ik mijn lichaam niet voelen?' vraagt Major. Met een serieus gezicht antwoordt Ouelet: 'Je lichaam konden we niet redden. We hebben een synthetische shell voor je gemaakt, maar je ziel, je ghost, zit er nog in.' Allejezus. Het is moeilijk om niet in lachen uit te barsten. 'Ja mensen, snappen jullie het?! Een GHOST in een SHELL?!?!' Ouelet doet nog net geen Suske & Wiske-stijl knipoog naar de camera.

 

Niks mis met een domme actiefilm, maar een pretentieuze domme actiefilm is dodelijk vermoeiend. Het neon mag dan nog zo mooi blinken, maar eigenlijk – zeker in vergelijking het veel slimmer in elkaar gestoken origineel – is Sanders' Ghost in the Shell voornamelijk een mooie verpakking zonder inhoud. Een lege SHELL dus, zonder GHOST erin. Knipoog.

 

 

 

Please reload

Please reload