de   futurist

Je gids uit de toekomst

  • Facebook - White Circle
  • Twitter - White Circle
  • Instagram - White Circle

Get Out: racisme in een superstijlvol jasje

Het overkomt me geregeld dat ik de minst witte persoon in de ruimte ben. Dat zegt nogal wat, want met dat kwartje Indonesisch bloed ben ik ook niet als 'bruin' te omschrijven. Meestal houden mensen het op 'exotisch', of vragen vreemden bij de bushalte dingen als: “Waar kom je nou eigenlijk écht vandaan?” Ook in de screeningzaal van Universal Pictures Nederland ben ik voor zover ik kan zien de enige die niet vier spierwitte grootouders heeft. Daar is niet direct iets mis mee, maar het is wel een gevoel waar compleet witte mensen zich niet echt mee kunnen identificeren. Get Out draait daar juist om: het vervreemdende gevoel dat jij in een ruimte vol mensen toch een beetje in je eentje bent. Het wordt in de film gebruikt als voorzet voor een angstaanjagende, surrealistische (en grappige) thriller met een treffende, onderliggende boodschap.

 

 

Chris Washington, een jonge veelbelovende fotograaf met een lekker dik appartement en een hele leuke hond, gaat voor het eerst bij zijn schoonouders op bezoek. Sowieso een gespannen situatie, maar hij weet dat hij meer reden heeft om zenuwachtig te zijn dan Rose's vorige vriendjes. “Weten je ouders dat ik zwart ben?” “Nee, waarom zou ik ze dat vertellen? Het zijn echt geen racisten. Mijn vader zou een derde keer op Obama hebben gestemd als het kon.” Dat dit een nogal lage drempel is voor niet-een-racist-zijn weet Chris wel, maar Rose ziet het probleem niet. Zo begint de film met milde raciale spanningen die voor veel mensen een dagelijkse fact of life zijn. In Get Out kondigen deze ongemakkelijkheden echter op slinkse wijze een complot aan dat groter, dieper en enger is dan de nerveuze Chris zich ooit had kunnen voorstellen.

 

Schrijver/regisseur Jordan Peele, die je eerder hebt gezien als helft van comedyduo Key & Peele op Comedy Central, verpakt deze slimme en sinistere ontwikkelingen in een superstijlvol jasje. In de shots die hij kiest spat de liefde voor thrillers als The Shining en Polanski's Stepford Wives er vanaf. Het afgelegen landhuis van Rose's ouders, de mysterieuze belichting, de voorspellende symboliek van een dood hert langs de weg: je nekharen gaan er recht overeind van staan, op dezelfde intrigerende manier als wanneer je één van die klassieke thrillers kijkt. En dat Peele er dan ook nog een aantal echt goeie grappen in weet te verwerken, maakt de film nog sterker.

 

 

Chris wordt door Daniel Kaluuya (hé! Die ken je uit Black Mirror!) treffend neergezet als een everyman, door wiens ogen we het verhaal beleven. Slim, grappig, straalverliefd op zijn vriendin, eigenlijk een doodgewone jongen in een alles behalve gewone situatie. Het begint redelijk onschuldig: “Met jouw genetische achtergrond en flink wat training zou je een beest kunnen worden!”, zegt Rose's door vechtsport geobsedeerde broertje aan de eettafel. Haar vader blijft hem maar “My man!” noemen, en blijft benadrukken dat de zwarte tuinman en huishoudster écht heel gelukkig zijn in huize Armitage. Ogenschijnlijk niet slecht bedoeld, maar Peele zet deze gesprekken zo goed neer dat het onheil meteen in je buik begint te grommen.

 

Dat is een enorme kracht van deze film: iedere kijker wordt meegenomen in Chris' perspectief, of je zelf nou wit, bruin, groen of paars bent. Je begrijpt meteen waarom Chris zich ongemakkelijk voelt in zijn situatie. En je begint tegelijk met hem aan te voelen dat er hier meer aan de hand is dan alleen de vriendelijk bedoelde, maar toch wat onhandige opmerkingen van al die witte mensen. Nergens is de film belerend of legt Peele zijn onderliggende thema er dubbeldik bovenop. Get Out is gewoon een superstrakke, stijlvolle en spannende thriller met rake grappen. En vooruit, toch wat stof tot nadenken voor achteraf.

 

 

 

Please reload

Please reload