de   futurist

Je gids uit de toekomst

  • Facebook - White Circle
  • Twitter - White Circle
  • Instagram - White Circle

The Circle: Hermelien zweert privacy af

 

In The Circle krijgt Mae Holland (Emma Watson) een schitterende customer service baan bij het social media-internetbedrijf The Circle van Eamon Bailey (Tom Hanks). Al snel wordt haar een vette promotie aangeboden: ze zal als nieuwe vertegenwoordiger van het bedrijf 24 uur per dag online te volgen zijn. Plotsklaps is ze een wereldster. Mae heeft de regie over het verloop van een nieuwe, ongekende revolutie; privacy is diefstal, en geheimen zijn leugens.

 

 

 

 

De film geeft de kijker meteen een beklemmend gevoel. Het bedrijfsterrein van The Circle is in eerste instantie precies zoals je je Silicon Valley voorstelt. Speeltuinen voor volwassenen, groepsyoga in de buitenlucht, meditatieruimtes, noem het maar op. Iedereen is even blij, enthousiast en gelukkig. Mae wordt echter steeds meer aangejaagd haar persoonlijke informatie 'vrijwillig' met iedereen te delen. Deze ziekelijke scenes zijn bijzonder effectief: op ware 1984-wijze legt een veel te vrolijk meisje uit dat informatie delen niet verplicht is, maar wel moet als je juist wilt functioneren binnen The Circle. Supereng. Mae Holland neemt het maar voor lief en doet gewoon mee om erbij te horen, wat mij meteen doet denken aan de plichtmatig geplaatste foto van m’n avondeten die ik zojuist op Insta heb gezet.

 

 

De film is gebaseerd op het gelijknamige boek van Dave Eggers, maar kiest op enkele sleutelmomenten toch voor de Hollywood-formule, waardoor het plot in de filmversie niet zo goed uit de verf komt. De eerder genoemde scènes zijn vlijmscherp, maar verder is het script een beetje houterig. Daarnaast lijken de motivaties van de personages uit een grabbelton vol sinterklaasgedichtjes te komen, wat het geheel nogal surrealistisch maakt. Aan de acteerprestaties valt niet zoveel te morren. Emma Watson blijft voor altijd Hermelien, maar Tom Hanks zet als Eamon Bailey een geloofwaardige karikatuur van Steve Jobs neer. Het bijrolletje van John Boyega, bekend geworden met Star Wars VII, heeft echter zo weinig om het lijf dat het bijna niet het noemen waard is. The Circle is eigenlijk gewoon niet zo’n goeie film, maar toch hoop ik dat hij en masse bekeken wordt. Waarom? Het onderwerp is zo ontzettend belangrijk en relevant!

 

 

The Circle stelt enkele keiharde vragen: hoe staat privacy tot veiligheid? Zou alle informatie altijd voor iedereen toegankelijk moeten zijn? Oprichter Bailey beweert halverwege de film dat mensen die continu bekeken worden hun 'beste zelf' zijn, en dat een wereld waar geen privacy bestaat automatisch een wereld zonder criminaliteit zou zijn. Voorbeeldje: een depressief iemand zou tijdig de nodige hulp krijgen, omdat de wereld meteen door zou hebben dat de persoon in kwestie hartstikke depressief is. Van bijvoorbeeld diefstal zou al helemaal geen sprake zijn, want wie zou nog stelen als vijf minuten later de politie met 100% zekerheid voor je deur staat? Tegen de climax van de film aan wordt zelfs voorgesteld dat iedereen verplicht via zijn Circle-account zou moeten stemmen. Dat zou voor 'perfecte democratie' zorgen, waarin de 'wil van het volk' echt uiting krijgt.

 

Regisseur James Ponsoldt is allerminst subtiel geweest: het bedrijf The Circle is eigenlijk gewoon een combi van Facebook, Google en Apple. The Circle plakt namelijk al je social media accounts in een enkel platform, en maakt ook producten zoals camera’s en opnameapparatuur, die je natuurlijk weer lekker voor deze alles-in-een social media account kunt gebruiken.

 

 

De crux van dit verhaal ligt natuurlijk bij de vraag: maar wie bepaalt waar we tussen kunnen kiezen? Wie bepaalt wat goed en wat slecht is, wat wenselijk gedrag en wat crimineel gedrag is? Wat nu als je niet voor kandidaat A of B wil stemmen, maar eigenlijk meer voelt voor optie C (die niet bestaat)? Wat nu als je juist in het systeem wilt snijden, en het niet alleen maar efficiënter door de status quo wilt laten runnen? Met dit principe speelt de film wanneer een jongeman die wegrent van alle internationale aandacht per ongeluk om het leven komt. “Hij zal wel mentaal niet in orde zijn geweest”, wordt er gezegd. Zijn wens naar privacy was niet een van de keuzes die The Circle bood. Iemand die niet bij het clubje wil horen, en zijn eigen pad kiest, wordt niet als volwaardig mens gezien.

 

 

Enkele weken terug was ik bij een lezing van Evgeny Morozov, een Wit-Russische internetscepticus (geboren in 1984!), die ons vooral wil waarschuwen voor de duistere zijde van het internet en hoe het winstzoekende bedrijven door middel van metadata verzamelen steeds meer macht geeft. Aan deze meneer moest ik denken bij het kijken van The Circle.

 

Later zien wij meneer Morozov wellicht wel als profeet die het einde al ver van te voren aan zag komen. Wellicht biedt The Circle een kijkje in onze dystopische toekomst. Technologie kan ook slechte dingen teweeg brengen; als er geen rekening wordt gehouden met de waarschuwing van The Circle, tik ik misschien over tien jaar mijn recensies verplicht zonder een greintje privacy van mijn webcam, smartphone of Google-account. Wellicht is privacy dan, net als in The Circle, geen basisrecht meer, maar staat het te koop. 

 

 

 

Please reload

Please reload