de   futurist

Je gids uit de toekomst

  • Facebook - White Circle
  • Twitter - White Circle
  • Instagram - White Circle

Alien: Covenant: Explosieve body-horror met kleuters

 

In Alien: Covenant besluit de bemanning van het kolonisten-ruimteschip Covenant een kijkje te nemen op een mysterieuze planeet. Ze hopen daar een nieuw leven te kunnen beginnen, maar al snel blijkt de planeet toch niet zo mooi en veilig als oorspronkelijk gedacht. De bemanning raakt geïnfecteerd met een verschrikkelijk virus en de hel breekt los.

 

 

 

Alien: Covenant kun je eigenlijk niet kijken zonder enige voorkennis; het is immers al de zesde film in de beruchte Alien-franchise. Waar Alien in 1979 met open armen en groot succes werd onthaald, werd de franchise na de steeds minder geliefde vervolgen (Aliens en Ali3n) in 1999 met de vierde Alien-telg, Alien: Resurrection, honderd procent morsdood verklaard. Regisseur Ridley Scott kreeg bijna dertig jaar later de kans om de franchise uit de dood op te laten staan. Dit deed hij in 2012 met prequel Prometheus, welke gelukkig beter werd onthaald dan zijn laatste buitenaardse flater. Alien: Covenant is de tweede film in deze prequel-reeks die zich vooral richt op de vraag: waar kwamen die doodenge aliens uit de eerste films nou eigenlijk vandaan?

 

 

Het antwoord zal menig kijker misschien weinig interesseren, zolang ze maar naar Michael Fassbender mogen kijken; net als Prometheus wordt ook Alien: Covenant volledig door hem gedragen. De fantastische openingsscène, een flashback naar de androïde David die de acteur in Prometheus speelde, is onwaarschijnlijk goed! Zo goed zelfs, dat ik bijna begin te geloven dat het Ridley Scott nu toch eindelijk gaat lukken de Alien-franchise van bloederige body-horror naar intelligente scifi-horror te tillen. De kwaliteit van de fantastische eerste scène blijft lang hangen, maar op een gegeven moment gaat het, tot mijn grote spijt, toch flink mis.

 

Als de passagiers van het ruimteschip Covenant op een onbekende planeet voet aan wal zetten, en vervolgens de pleuris uitbreekt, blijft Fassbender - deze keer als androïde Walter - een fijne emotieloze constante voor het publiek. Je beseft als kijker al snel dat de film eigenlijk om de androïde personages David en Walter (beiden dus gespeeld door Fassbender) draait. En gelukkig maar, want helaas vrijwel geen enkele andere acteur is noemenswaardig in Alien: Covenant. Op Katherine Waterston na die wel ook een fenomenale acteerprestatie levert. Fassbender hoeft het deze keer (zoals in Prometheus) dus niet helemaal alleen te doen.

 

 

Meer nog dan in Prometheus zijn alle personages monumentaal, verschrikkelijk, en niet te volgen zo ongelooflijk oliedom. En dat zegt wat. Waar de kijker de hamvraag 'waar komen de aliens vandaan?' al in het eerste uur voor zichzelf heeft beantwoord, stommelen de personages als kippen zonder kop over het doek. Halverwege de film stond de vorm van mijn hand rood op m’n voorhoofd gebrand omwille de bespottelijke beslissingen die deze zogenaamde wetenschappers namen. Ik hoorde zelfs een bloedserieuze recensent van een bloedserieuze krant voor me keihard kreunen bij de zin: 'Don’t worry, it’s perfectly safe, I assure you'. Want ja, het was natuurlijk helemaal niet perfectly safe.

 

Keer op keer gaan de wetenschappers alleen op pad, trappen ze in simpele valstrikken, en raken ze zo erg in paniek dat de aliens (spoiler: er zitten aliens in deze film) wel erg hun best moeten doen om hen niet te vermoorden. In het kader van dit idiote gedrag valt de rest van het plot ook een beetje in het water. Alien: Covenant weet gelukkig wel het gevoel van isolatie - waar de eerste Alien-film groot op is geworden - hoog te houden. Het weet ook de schaal van het verhaal te vergroten (alleen nog niet naar intelligente scifi-horror). Maar eveneens het filosofische gelul in de film kan niet verhullen dat zelfs de motivaties van de bad guy eigenlijk zielig simpel zijn. Jammer dat de personages zelf niet door hebben wie die bad guy is. 

 

 

De film krijgt wel een pluim voor de schitterende visuals. De aliens zien er ontzettend goor en gevaarlijk uit, en doen heel erg denken aan de enige goede scène van de verder dramatisch slechte film Silent Hill (2006). De verschrikkelijke body-horror, waar de franchise bekend om staat, is ook met verve aanwezig: het bloed en de ingewanden spatten en stuiteren overtuigend in het rond. Lekker!

 

Al met al maakt Alien: Covenant de belofte niet waar. Het is niet het narratieve kunstwerk geworden waar we stiekem op hoopten. Ondanks alle verhalende missers heb ik me tijdens de film echter wel kostelijk vermaakt. Het is een beetje een domme scifi-horror die het vanwege de sfeer, visuals en noemenswaardige acteerprestaties toch gewoon waard is om te gaan kijken.


 

 

 

Please reload

Please reload