de   futurist

Je gids uit de toekomst

  • Facebook - White Circle
  • Twitter - White Circle
  • Instagram - White Circle

Science Fiction boekbespreking: Stephen King's The Tommyknockers

 

​​Vijf geeks, zoute sticks, yoghurtgums en sciencefictionliteratuur. Voor De Futurist bespreekt de Science Fiction Boekenclub regelmatig hun laatst gelezen werk. Deze keer was het The Tommyknockers van Stephen King uit 1983.

 

 

 

Vanavond vindt de dertiende editie van de Science Fiction Boekenclub plaats op de Westerstraat. Er wordt gevloekt want het gekozen boek, The Tommyknockers (een samengevoegde trilogie), is veel te lang. Het gemiddelde aantal bladzijden van onze verschillende edities ligt rond de 750. Eén lid heeft tot drie uur ‘s nachts doorgelezen om het voor vanavond uit te krijgen.

 

Waarom dan toch dit werk uit Stephen Kings misschien wel meest doorgesnoven periode? Het beantwoorden van de vraag ‘wat gebeurt er als de koning van de horror zich waagt aan een vuistdikke ruimteroman?’ leek ons een uitgelezen kans om de unieke en soms bloedstollende stijl van King te ontdekken.

 

 

In Tommyknockers struikelt schrijver Bobbi Anderson over de uitstekende punt van een begraven ruimteschip. Nieuwsgierig als ze is, graaft ze het gevaarte uit. Gevolg: de vreemde straling van het schip drijft het hele dorp langzaam maar zeker tot waanzin. Alles draait om ‘the becoming’, waarmee de geestelijke samensmelting van de inwoners en uiteindelijk fysische transformatie naar buitenaards wezen wordt bedoeld. Van de straling gevrijwaard zijn mensen met ijzer in hun lichaam, zoals Bobbi’s knipperlichtrelatie en door alcoholisme geteisterde dichter Jim ‘Gard’ Gardener, die de stalen plaat in zijn hoofd aan een ski-ongeluk dankt. Voor hem is een glansrol weggelegd als het schip uiteindelijk opgegraven is en de situatie escaleert.

 

The Tommyknockers kwam uit in 1983 en was het op twee na best verkochte boek van de jaren tachtig.

 

 

Zelf vond Stephen King dit één van zijn mindere boeken, dat had mogelijk ook te maken met zijn drank- en drugsverslaving op dat moment. In 1987 bereikt De Gloed Nederland, belandt in de boeken top tien, maar blijft uiteindelijk steken op twee. King moet Stephen Hawking met Heelal voor zich laten. Ook Ruud Gullit leest De Gloed: tijdens het EK van 1988 zondert hij zich af met Stephen King terwijl de anderen biljarten. In 1993 is het boek verfilmd. Het resultaat is matig, om dit te constateren is een blik op de trailer afdoende. 

 

 

 

De boekenclub is redelijk positief over The Tommyknockers. Wie eerder geen King-boeken las, is aangenaam verrast door de vloeiende schrijfstijl en zijn overtuigende worldbuilding. De humor wordt gewaardeerd en de vele bizarre sterfgevallen ook, zoals de onder invloed van ‘de gloed’ gemodificeerde en zwevende frisdrankautomaat op killing spree:

 

‘One of life's great truths is this: when one is about to be struck by a speeding six-hundred-pound Coke machine, one need worry about nothing else. There was a thudding, crunching sound. The front of Leandro's skull shattered like a Ming vase hurled onto the floor.’

 

Grappig zijn ook de verwijzingen naar It, The Shining en naar Stephen King zelf: ‘that guy who writes horror books with curse words up in Bangor.’ Maar de volgende vraag blijft rondzweven als een moordende frisdrankautomaat: ‘waren hier zoveel pagina’s voor nodig?’

 

 

Vooral in het tweede deel/boek worden zoveel nieuwe personages geïntroduceerd en gelijk vermoord dat doorlezen een opgave wordt. Tegelijkertijd is dat ook de charme van King, die van hot naar her schrijft en de lezer blijft verrassen. ‘Ik heb het met plezier gelezen, maar wel een beetje zoals je een trashy eighties movie kijkt - met een verbazing over hoe ze dat 'toen' nog deden.’ verklaart één van de leden. Daar zijn we het mee eens. Een beetje vreemd, maar wel lekker dus. 

 

 

Gemiddelde cijfer: 7.0

Volgende boek: The Three-body Problem van Liu Cixin

 

 

Lees hier meer over de totstandkoming van The Tommyknockers en King’s verslaving. 

 

 

 

Please reload

Please reload