de   futurist

Je gids uit de toekomst

  • Facebook - White Circle
  • Twitter - White Circle
  • Instagram - White Circle

Valerian and the City of a Thousand Planets: Teenage Drama in Space

 

In Valerian and the City of a Thousand Planets krijgen Major Valerian en zijn partner Sergeant Laureline de opdracht om af te reizen naar Alpha, een stad waar miljoenen aliens vanuit alle hoeken van het universum samenwonen en werken. Valerian heeft gedroomd over de vernietiging van een utopische planeet, maar probeert dit visioen uit zijn hoofd te zetten. Toch komen hij en Laureline er gaandeweg achter dat zijn visioen direct te maken heeft met hun opdracht om de stad Alpha te redden van de ondergang.

 

 

 

 

Valerian and the City of a Tousand Planets is gebaseerd op de Franse strip – graphic novel, moet je eigenlijk zeggen – Valerian et Laureline. Hoewel ik persoonlijk nog nooit had gehoord van Valerian et Laureline, schijnt het zo’n indruk gemaakt te hebben op regisseur Luc Besson (bekend van The Fifth Element (1997)!) dat hij hoogstpersoonlijk de financiering van Valerian bij elkaar heeft gehosseld. Het is dan ook, met een budget van 209 miljoen dollar, de duurste indiefilm ooit gemaakt. En dat kun je zien!

 

 

 

 

De schitterende openingsscene doet qua CGI al niet onder voor James Bay’s Avatar (2009) (wat verder, overigens, de slechtste film ooit is. Ja, ooit) en lijkt ongeveer hetzelfde onderwerp te hebben: de utopische maatschappij van een stel blauwe wezens wordt ruw verstoord door oorlogszuchtige mensen die alleen maar dollartekens en macht zien. Na deze plagiaatscène houdt het visuele geweld gelukkig niet op; de lazergevechten, de ruimteschepen, de bizarre aliens en de stad uit de veel te lange titel spatten van het doek.

 

Niet alleen de techniek, maar het idee achter de vormgeving doet de wereld van Valerian echt leven; het is een bizarre, originele wereld die me zelfs zo ver heeft gekregen de Franse graphic novel aan te schaffen. Meteen handig om m'n middelbare-school-Frans mee op te vijzelen. Valerian is qua computertechniek wellicht wel de mooiste film die ik in 2017 heb gezien – en dat zegt wat, want ik heb ook met open mond naar Guardians of the Galaxy 2 gekeken.

 

 

 

 

De mooie plaatjes kunnen echter niet verhullen dat het plot van Valerian steevast aan de oppervlakte blijft. Het gaat zelfs zo ver dat de film halverwege een aan elkaar geplakte sfeer krijgt. Het verhaal beweegt van prachtige scène naar scène, maar er zijn er maar een paar waarin ook daadwerkelijk iets gebeurt dat het verhaal verder duwt.

 

Halverwege de derde akte van de film zijn er enkele scènes waarin Bubbles, een alien gespeeld door Rihanna (ja, Rihanna), Major Valerian helpt om een gevangen genomen Sergeant Laureline te bevrijden. Dit duurt een dikke dertig minuten, waarna we nooit meer iets horen van het personage. Gewoon helemaal niets. Geen woord. De volledige dertig minuten Rihanna hadden net zo goed niet gebeurd kunnen zijn, en eerlijk gezegd vermoed ik zo dat deze reeks scènes helemaal aan het einde van de film zijn opgenomen en er zonder al teveel gemorrel slordig zijn bijgeplakt. Op dezelfde manier wordt ook omgegaan met de mini-bijrolletjes van Ethan Hawke en Hollands glorie Rutger Hauer, die helemaal aan het begin van de film een overbodige voiceover inspreekt en vijf seconden in beeld is. Hij ziet er wel heel erg goed uit!

 

 

 

Hoofdrolspeler en fotomodel Cara Delevigne ziet er trouwens ook heel erg goed uit, en dat lijkt regisseur Luc Besson dondersgoed te weten. Misschien zijn de aan elkaar geplakte scènes een excuus om Delevigne continu in een nieuwe outfit te hijsen; op een gegeven moment speelt ze het zelfs klaar een trouwjurk aan te trekken! Overigens vertolkt ze Laureline, naar omstandigheden, zo goed als maar kan.

 

De romance met tegenspeler Dane DeHaan (Major Valerian) komt echter pijnlijk geforceerd over, deels omdat DeHaan de rol van sexy gluiperd niet helemaal eigen weet te maken. Dit is overigens niet helemaal zijn schuld: hoewel hij 31 is ziet hij eruit als 21, en Delevigne is 24. Als ik naar de voorkant van de graphic novel kijk, zijn zowel Valerian als Laureline toch wel ruimschoots op weg naar de 40; ook de film had er beter aan gedaan oudere acteurs te casten. Valerian and the City of a Thousand Planets is nu heel erg 'teen drama in space'. 

 

 

Waar de romance ten slotte echt faliekant ontspoort gaat buiten de acteerkunsten van de jonkies om: het puberale, beetje enge script. Om de tien minuten zat ik weer met gekromde tenen te kijken naar de aanrandingspogingen van Valerian en hoe Laureline ze vervolgens lacherig wegwuifde. Ik vermoed zo dat Luc Besson nog nooit een functionele relatie heeft gehad, of anders wil ik nooit naar Frankrijk verhuizen. De rest van het plot is adequaat, maar niet om over naar huis te schrijven. Zodra de bad guy ten tonele komt en overduidelijk de bad guy uit gaat hangen, kun je al raden hoe het in elkaar zit.

 

Toch kan ik niet anders zeggen dan dat ik me echt wel heb vermaakt bij Valerian and the City of a Thousand Planets. Het weet een zwak 'action-mystery in space' verhaaltje in een werkelijk waar schitterend jasje te steken, wat het geheel dan wel weer vermakelijk maakt. De film neemt zichzelf gelukkig ook niet al te serieus, dus dan hoeft te kijker dat ook niet te doen. 

 

 

 

 

Please reload

Please reload