de   futurist

Je gids uit de toekomst

  • Facebook - White Circle
  • Twitter - White Circle
  • Instagram - White Circle

Ready Player One: kijk of de film, of lees het boek

Ik was sicked toen ik hoorde dat Ready Player One werd verfilmd door Steven Spielberg. Het boek stond al een tijd lang op mijn leeslijst en ik besloot er zo snel mogelijk mee te beginnen. Ongeveer honderd pagina's diep ging ik naar de film; dat had ik beter niet kunnen doen. 

 

 

Het verhaal

 

In een wereld vol armoede, oorlog en ongeluk duiken mensen massaal in de virtuele wereld van OASIS. Ook Wade Watts - digitaal Parzival genaamd - die beide ouders verloor, geen geld heeft, mollig is en acne heeft, leidt zijn leven voornamelijk virtueel.

 

Als de maker van OASIS - James Donovan Halliday - overlijdt, laat hij al zijn triljoenen-nalatenschap achter aan degene die de Easter Egg vindt. Deze zit verstopt in OASIS - een wereld met duizenden planeten - en kan gevonden worden door drie poorten met drie sleutels te openen. Waar de sleutels liggen, kom je achter door cryptische clues.

 

Omdat Halliday in de jaren tachtig opgroeide en dit het beste tijdperk ooit vond, komt er heel wat kennis van films, games, comics, muziek: eigenlijk alle popcultuur uit de jaren tachtig bij kijken. Wade ziet het vinden van de egg als enige manier om ooit een ander leven te kunnen leiden. And so the game begins.

 

The Stacks: dit is waar mensen zouden kunnen wonen over dertig jaar.

 

 

Het boek

 

Ready Player One is geschreven door de Amerikaanse Ernest Cline en kwam in 2011 uit. Cline beschrijft een aannemelijk leven in de virtuele wereld OASIS. Je kunt er naar school, je kunt er shoppen, daten, films kijken, trouwen, zwaardvechten, transformeren; je kunt alles waar je geen fysiek lichaam voor nodig hebt.

 

We lezen mee met Wade, de puber die zich klaarstoomt voor de egg hunt. Hij maakt gretig gebruik van het educatieprogramma dat hem door OASIS wordt aangeboden, want hij heeft niet genoeg credits om op zichzelf in die wereld te leven. Wade stopt na Halliday's aankondiging al zijn vrije tijd in het vinden van de eerste sleutel: iets dat na vijf jaar nog steeds niemand is gelukt.

 

Cline schrijft heerlijk vlot en puberaal. Soms gaat hij misschien te ver in het beschrijven van popcultuur-trivia uit de jaren tachtig en lijkt het boek meer een handboek dan een roman, vol inside jokes die je als lezer pas begrijpt na het googelen van een game of film. Maar dat maakt het verhaal niet minder leuk. Althans, niet voor de eerste honderd bladzijden. 

 

 

De film

​De scriptschrijver heeft zich duidelijk niet gehouden aan de verloop van het verhaal in het boek. De eerste grote verandering is dat Wade niet naar school gaat in OASIS, terwijl hem dat in het boek juist zo'n oprecht en gedisciplineerd karakter maakt. Dan is de gebeurtenis rondom het vinden van de eerste sleutel ook nog eens totaal anders. Sommige dialogen en ontmoetingen zijn samengevoegd om het verhaal te versnellen, en andere dingen zijn weggelaten.

 

Het is logisch dat het verhaal is aangepast, een boek vertaalt zich natuurlijk anders dan een film. De film is bijvoorbeeld sterker in het laten zien van de avatars en de verwijzingen naar andere popcultuur. Iets waar ik tijdens het lezen erg naar uitkeek, maar wat tegenviel.


Steven Spielberg kondigde eerder aan geen referenties van zijn eigen films in deze film te stoppen. Dat vond hij stom. Ja, allemaal heel sympathiek enzo Steve, maar het is niet alsof je werk er niets toe deed in de jaren tachtig. En dan zijn er ook nog heel veel rechten die niet vrijgegeven werden. Zo zie je in de film geen Harry Potter, Star Wars, Star Trek of Dungeons & Dragons. Dat is jammer.

 

Maar waar het boek soms te diep in die jaren tachtig nerdings schiet, is de film een vermakelijk Spielberg scifi-speltakel. Niks mis mee, tenzij je liever hebt dat het verhaal van het boek wordt aangehouden, zoals ik. 

 

 

 

Please reload

Please reload