de   futurist

Je gids uit de toekomst

  • Facebook - White Circle
  • Twitter - White Circle
  • Instagram - White Circle

Utrechtse sciencefiction boekenclub: De aarde blijft altijd bestaan

10 april stond de tweede boekbespreking van de Utrechtse sciencefiction boekenclub op de planning. We liegen niet als we zeggen dat de meerderheid van de leden op de dag zelf pas de laatste bladzijdes had weggewerkt, als ze daar al aan toe waren gekomen. De aarde blijft altijd bestaan van George R. Stewart is namelijk 450 pagina's dik en geeft veel stof tot nadenken. En dus ook tot discussie. We stonden deze keer ook even stil bij het verlies van Stephen Hawking en zijn theorie omtrent zwarte gaten, voor zover we dat begrepen. Verlies leek het thema van de avond.

 

Het doel van de boekenclub is te praten over al het geweldigs dat we tijdens het lezen van sciencefiction tegenkomen. Tijdens de eerste boekbespreking van I, Robot waren de meningen per verhaal wat verdeeld. Maar bij De aarde blijft altijd bestaan was iedereen het er wel over eens dat het een ontzettend mooi en ontroerend boek is.

 

Het verhaal is als volgt: Ish (Isherwood Williams) is een van de weinig overgebleven mensen nadat een virus zich een weg over de aarde baande. Ish besluit de auto te pakken en door Amerika te rijden, op zoek naar andere overlevenden. Hij komt Em tegen en start met haar een gezin. Al snel komen er andere mensen bij en is er sprake van een gemeenschap. Ish is een intellectueel en wil zoveel mogelijk van de beschaving bewaren. Maar de generaties na hem geven niks om letters, cijfers en andere saaie dingen die ze van hem moeten leren. 

Het boek komt uit 1949 en dat komt in sommige opzichten sterk naar voren. Vrouwen krijgen nogal ouderwetse genderrollen toebedeeld en ook de houding naar mensen met een donkere huidskleur schuurt soms een beetje. Toch was dit boek voor die tijd zeer vooruitstrevend en dat komt onder andere door Em. Zij is een zwarte vrouw met ook nog eens donkere maantjes onder haar nagels - wat ze schoorvoetend aan Ish opbiecht. Dit is misschien wel het eerste ontroerende moment. Stewart beschrijft in het boek dus een interraciale relatie. Dat is bijna twintig jaar eerder dan de eerste interraciale kus op televisie in Star Trek uit 1968. 

 

 

We vroegen ons af in wat voor opzichten we nog meer merkten dat het boek uit '49 kwam, en op welke punten het anders zou zijn als het in deze tijd geschreven zou zijn. 

 

          T: Nu zouden er natuurlijk veel meer explosions zijn
          M: Ik bedoelde meer qua het bouwen van communities

          T: O

          M: Welke kennis er nu is waar we dan niks aan hebben

          T: Zoals ICT-ers

          M: Ja

 

Welgesteld: hoewel Ish een intellectueel was, had hij vrij veel praktische kennis. Meer dan wij nu zouden hebben. En dat is niet gek aangezien we nu voornamelijk afhankelijk zijn van apparaten die het dan niet meer zouden doen. En vroeger was er ook meer blikvoer, waar iedereen nog jaren op kon teren. Nu willen we allemaal verse producten, waardoor we sneller door het eten zouden zijn. 

Het verhaal kwam wat traag op gang en was vooral in het begin niet zo strak geschreven. Er was bijvoorbeeld veel sprake van herhaling. En Ish was eigenlijk gewoon een betweterig mannetje waar je je aan kon ergeren. Maar naarmate het verhaal vorderde en we Ish en de gemeenschap leerden kennen, groeiden we echt met hem mee. Zijn frustratie over de laksheid van de rest om ongeletterd te blijven, de angst voor het verlies van een beschaving waar zo lang zo hard aan is gewerkt, we maken het van dichtbij mee. En ook wij moeten als lezer tot het besef komen dat, ondanks het vallen van een beschaving, de aarde altijd zal blijven bestaan. 

 

Ons oordeel voor dit boek is een dikke 8

DE PITCH

 

Tijdens de Pitch voor het volgende boek werd een fantasy-boek aangedragen en dat leverde discussie op, want we zijn een sciencefiction boekenclub. Er is nog wel eens onenigheid tussen fantasy- en sciencefictionlezers, de ene houdt niet van draken en de andere niet van aliens. Maar het valt allebei onder het fantastische genre en doet eigenlijk precies hetzelfde: mensen in een totaal onbekende setting zetten en daarover schrijven.

 

We besloten voor de boekenclub toch alleen sciencefiction te lezen, maar staan op zich wel een keer open voor een fantasyboek, zoals Leering en Meester van Robin Hobb, wat toch eigenlijk wel fantastisch klonk.

 

Wil je er de volgende keer bij zijn? Lees dan Ancillary Justice (Het recht van de Radch) van Ann Leckie en stap 22 mei The Colour Kitchen binnen.

 

Ps. we hebben een naam voor de boekenclub gevonden:

To the Dom & Beyond.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Please reload

Please reload