de   futurist

Je gids uit de toekomst

  • Facebook - White Circle
  • Twitter - White Circle
  • Instagram - White Circle

Utrechtse sciencefiction boekenclub: The Long Way to a Small, Angry Planet

Dinsdag 2 oktober lazen we The Long Way To a Small, Angry planet van Becky Chambers. Een boek vol 'Star Trek' episodes, vreemde culturen, losse dialogen en space hugs. Het was een heerlijk vermakelijk verhaal en een aanrader voor iedereen die op zoek is naar iets luchtigere sciencefiction, maar ook fan is van space opera.

 

Het verhaal


Als Rosemary Harper zich voegt bij de crew van ruimteschip Wayfarer, verwacht ze niet zoveel. Het verouderde schip biedt alles wat ze wil: een rustige plek om thuis te noemen, een avontuur in een uitweg van het universum en afstand van haar verleden. Maar Rosemary is niet alleen. Op het schip is een mengelmoes van verschillende soorten wezens aan boord, zoals Sissix: de vriendelijke, reptielachtige piloot; techneuten Kizzy en Jenks; de zespotige kok Dr. Chef; navigator Ohan; de altijd klagende Corbin; kapitein Ashby en het computersysteem Lovey. Ze krijgen de opdracht een spacetunnel naar een verre planeet te maken, maar raken bijna direct in de problemen. 

 

Tijdens de boekenclub bespreken we het verhaal altijd aan de hand van drie vragen, bedacht door degene die het boek heeft gepitcht. 

Vraag 1: Tijdens de eerste bijeenkomst van deze boekenclub werd de term “Robbie-factor” in het leven geroepen, ter ere van het meest sympathieke personage in I, Robot van Isaac Asimov. Welk personage in The Long Way... vind je de grootste Robbie-factor hebben?

 

P:     'Sissix!'
L:     'Dr. Chef!'
E:     'Kizzy!'

 

Het mag duidelijk zijn dat alle personages uit The Long Way... de Robbie-factor hebben. Behalve Corbin en de Toremi. Becky Chambers is er ontzettend goed in geslaagd sympathieke karakters tot leven te wekken. Waarom zou je ook vervelend doen tegen je collegae als je een paar standards (onduidelijk hoeveel 'menselijke' dagen dit precies inhoudt, laten we voor het gemak zeggen: een jaar) met elkaar zit opgescheept.

 

Maar Het Conflict dan? Het conflict zit niet zozeer tussen personages die elkaar niet mogen, of geheimen hebben voor elkaar, het zit deze keer in de culturele verschillen. Ook iets waar Chambers in floreert: het neerzetten van totaal vreemde culturen - en wezens! - door iets bekends te pakken en het vreemd te maken. Een van de leuke dingen in het boek is dan ook die culturen te ontdekken.

 

P:     'Als we allemaal de crew zouden tekenen, zou iedereen andere wezens         tekenen, maar we zouden ze wel direct herkennen.'

 

Vraag 2: Voor een knus verhaal als The Long Way… is, vindt er toch een belangrijke conversatie plaats over AI, hun plaats en hun rechten in de samenleving. Dat komt met name tot uiting in de relatie tussen Jenks en Lovey. Wat vind je van deze relatie?

 

We zagen het natuurlijk al bij de film Her: het idee verliefd te worden op een kunstmatige intelligentie. Ook hier is het raak: techneut Jenks heeft stiekem een relatie met hun computersysteem Lovey. Ze zijn zelfs aan het bespreken of ze Lovey in een robotlichaam - wat zeer illegaal is - te uploaden, zodat ze 'echt' samen kunnen zijn. 

 

 

P:     'Ik zie het wel gebeuren.'

E:     'Volgens mij gaat het een lange tijd duren voordat we een Lovey        

        hebben.'

 

Of het iets is waar er ons nu al druk over moeten maken is onzeker. Maar dat we Lovey als gelijkwaardig personage beschouwden zegt al veel. We moesten op het einde in ieder geval allemaal een traantje wegpinken.

Vraag 3: A Long Way… heeft een zeer episodische opbouw. De personages krijgen om de beurt een korte verhaallijn, waarin hun verleden en hun samenleving verder worden uitgediept. Vind je dat deze verhaalstructuur werkt?

 

L:     'Ik zag kapitein Ashby wel als een jonge Kirk voor me.'

 

Ook daarom is dit zeer geschikt voor de liefhebbers van Star Trek. Hoewel er een rode draad door het boek gaat, wordt elk hoofdstuk mooi afgerond. Soms is dat jammer, want er zijn gebeurtenissen of verhaallijnen waar nog veel meer uit te halen valt. Maar het brengt ook een zekere rust en duidelijkheid met zich mee.

 

The Long Way... is het eerste deel van een trilogie en is in eerste instantie in eigen beheer uitgegeven. Het duurde echter niet lang voordat Hodder & Stoughton er toekomst in zag en het boek onder hun hoede nam. Ze besloten hier verder geen redactieronde overheen te doen. Dat is bij de andere twee delen wel gebeurd en die zijn dan ook wat strakker geschreven. Het boek won ook nog een Arthur C. Clarke Award, en wie kan dat als (oorspronkelijk) indie-auteur nou zeggen?

 

De cijfers: tussen de 7.5 en de 7.75!

DE PITCH 

 

De pitch van deze keer bestond uit:

 

  • Christina Dalcher - Vox

  • Nora K. Jemisin - The Fifth Season / Het vijfde seizoen

 

En de winnaar is The Fifth Season.

 

Wil je er de volgende keer bij zijn? Lees dan The Fifth Season / Het vijfde seizoen van N.K. Jemisin en stap 13 november The Colour Kitchen binnen.

 

To the Dom & Beyond!

 


 

Please reload

Please reload